13 oktober 2006

Neoconservatisme en verkiezingen

De stagnatie in sommige steden en zelf de achteruitgang in andere is een gevaarlijk teken aan de want voor de grootste nationalistische partij van Vlaanderen. Is het toevallig dat juist in de grootse steden met een overgrote meerderheid aan gesalarieerden en gepensioneerden dat daar een achteruitgang optreed.


De uitleg van de Belangleiding dat de oorzaak van de stagnatie (achteruitgang) ligt in het feit dat mensen in Antwerpen de binnenstad verlaten hebben zal voor een deel wel juist zijn. Maar is dit ook zo voor Gent en Mechelen en is dit de enige reden?

Tot voor enkele jaren heeft het Belang zijn overgrote meerderheid van zijn stemmen en aanhang gehaald bij de grote groepen van arbeiders en lagere bedienden. De vijver van de socialisten werd vakkundig leeggevist. In mindere mate kan men dat zeggen van de arbeidersvleugel van de Christelijke beweging.

Het Blok noemde zich daarop de grootste arbeiderspartij. Dit was juist in zover men alleen maar keek naar de aanhang en niet naar het programma. Hier maak ik abstractie van het migrantenstandpunt dat inderdaad door de kiezers als een pro nationaal arbeidersstandpunt kon gezien worden en wat het uiteraard ook is.

Men nam sommige symbolen van de arbeiders over (de 1mei betoging en meetings bijv.) Op sociaal economisch vlak bleef de partij echter op de vlakte, er werden zo goed als geen standpunten ingenomen met betrekking tot de economie en de sociale verhoudingen die daar mee gepaard gaan. Voor de partij was niks zeggen de beste strategie om de nieuwe aanhang niet voor het hoofd te stoten en de deur open te laten aan een nieuwe doelgroep.

Deze doelgroep is nu sinds enige jaren de akker waarop het Belang zaait en deze doelgroep is de nieuwe liberale en de oude liberale kiezer. Om deze kiezer te charmeren was het echter nodig om af te geraken van de stempel arbeiderspartij. De partij gebruikt dit woord nog wel als het haar propagandistisch uitkomt, maar in tegenstelling met de vroegere terughoudendheid wat economische stellingen betreft is er nu een tsunami aan standpunten.

De ingenomen economische stellingen zijn echter op maat van de nieuwe kiezer gesneden. Ze zijn ultraliberaal en de ideologische mosterd om de stellingen en standpunten te kruiden word steevast bij de neoconservatieven (neo-cons) gehaald. De bakermat van deze ideologische strekking ligt de USA en het is er ook aan te zien. Allerlei ideologen van het sociale denken zijn nu opeens welkom in de partij als ze maar het juiste denken in huis hebben, namelijk het ultraliberale marktdenken.

Er is geen schroom meer om antisociale standpunten in te nemen (generatiepact, loonvorming) Bij de sociale strijd tegen het generatiepact was er in Gent een VB volksvertegenwoordiger die het stadsbestuur opriep de politie tegen de stakers in te zetten. Nog tijdens de verkiezingsperiode riep een andere VB volksvertegenwoordiger op om de werkeloosheid na 4 maand af te schaffen. Het USA orakel Beliën weliswaar, zogezegd geen partijlid maar toch de geestelijke inspirator van de sociale congressen, slaagt er zelf in de 55 plussers als profiterende parasieten te omschrijven in het door Colen (VB volksvertegenwoordiger) uitgegeven blad peper en zout. Het licht in de duisternis Verstreken (volkvertegenwoordiger) stelt voor om het loon integraal uit te betalen zonder er sociale lasten van af te trekken wat tot gevolg heeft dat er eigenlijk geen sociale voorzieningen meer georganiseerd kunnen worden.

De Belangleiding heeft enorm geluk dat de pers niet massaal uitpakt met de antisociale stellingen van de partij. Dat is ook voor een deel te verklaren door het feit dat de machtspartijen inclusief de SP.a eenzelfde ultraliberale agenda hebben. Toch zal het verder schofferen van het arbeiderselectoraat tot een verminderde steun voor het VB leiden. En volgens mij is de terugval in sommige steden daar een bewijs van.

De solidaristische factie in het VB is gereduceerd tot een kleine minderheid. Ze is geen georganiseerde groep meer binnen die partij. De ideologische invulling wordt volledig gedaan door de Amerikanisten in de partij. Daarom is het noodzakelijk dat er jongeren en ook ander militanten opgeleid worden tot nationaal-solidaristische activisten. Voor diegenen die nog in de partij militeren moet er ideologische steun komen. Deze kan alleen maar komen van een solidaristische denk- en actiegroep. Deze taak kan en moet VJW op zich nemen en via actie en studie komen tot een nationale, solidaristische beweging in Vlaanderen.

Houzee!

Geen opmerkingen: