21 november 2006

De Europese utopie

De gebeurtenissen bij Volkswagen Vorst tonen aan dat de Europese staatsvorming een gevaarlijke utopie is. Wat nu in vorst gebeurt toont ten overvloede aan dat de nationale staat terug de bovenhand krijgt op het ogenblik dat er ingrijpende maatregelen op sociaal, economisch en ja zelf op monetair vlak moeten genomen worden. Op het moment dat de grote nationale staten in de Euroruimte ten prooi vallen aan sterke crisissen zullen zij altijd teruggrijpen naar, en steun verlenen aan de eigen staat. De kleiner landen zoals Vlaanderen en andere zullen op dat moment lijdzaam moeten ondergaan dat de grote Eurostaten ons grondgebied enkel gebruiken als vrije handelszone, en als steun voor hun eigen respectievelijke staten.

De leidende Eurostaten (Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk) willen enkel hun eigen macht vergroten door de vreedzame annexatie van de kleinere vazalstaten zoals België. De bedoeling is niet het voorspoedig laten groeien van de kleinere staten, neen het is veeleer die kleine staten gebruiken als expansiezone voor hun eigen welvaart.

Wij als nationalisten kunnen dat zelf niet afkeuren, het is als het ware de plicht en het recht van elke staat om zijn burgers te verdedigen en naar meer welvaart voor die burgers te streven. Daarom zijn wij, Solidaristen, ons goed bewust van het gevaar Europa. Wij zingen niet mee in het koor van de Europolitici die beweren dat binnen Europa geen concurrentie meer bestaat tussen de verschillende economische actoren. Deze opvatting berust op achterhaalde economische concepten en op reeds voorbijgestreefde economische realiteiten. De aard van de tegenstellingen liggen nu wel enigszins anders, er zijn inderdaad bijna geen zuiver nationale economieën meer in de klassieke betekenis, dat bedrijven Duits of zuiver Frans zijn, neen dat is inderdaad verleden tijd. De bedrijven zijn nu transnationaal, het zijn conglomeraten gevormd door megafusies, ze zijn niet meer nationaal, ze zijn zelf niet meer Europees ze zijn transnationaal (wereldbedrijven). Zij organiseren de concurrentie wel nog gedeeltelijk tegen elkaar, maar dat is eerder beperkt, wat ze wel doen is concurreren binnen hun eigen filialen wereldwijd. Met andere woorden, ze tasten de verschillende locale mogelijkheden af binnen hun eigen bedrijf om de winst te maximaliseren.

Daarvoor gaan ze op zoek naar verzwakte staten en staatsstructuren en naar staten die zo diep in de problemen zitten dat ze bereid zijn hun eigen werknemers verhevigd uit te buiten. Die staten spelen ze dan tegen elkaar uit. Dus Europa is in die zin geen rem op de moordende concurrentie, integendeel het is de vrije baan voor concurrentie op het scherpst van de snee. Er is nu immers een onbeperkte mogelijkheid om vrij met kapitalen en mensen te jongleren in een mega grote ruimte. Met een juridische en economische coherentie die de zaken gemakkelijk maakt voor financiële mastodonten. Je zou het kunnen vergelijken met een virus, het heeft nu onbelemmerd toegang tot elke staat in de Eurozone.

Wij, nationalistische Solidaristen, moeten de les die volkswagen ons leert aandachtig analyseren. Wij moeten los van dit mega Europa, wij moeten een eigen staat hebben. Een eigen staat met een behoorlijke volksmacht (staat) of anders zal ons volk binnen enkele decennia verpauperen. Wij moeten inderdaad diversiteit ondersteunen, maar dan wel staatsdiversiteit want staatsdiversiteit garandeert de autonomie van de volksculturen. Volk is staat, en staat is volk. Hoe meer je de volkeren wil unificeren en in dezelfde megastaat (Europa) wil laten leven hoe machtelozer deze volkeren zullen zijn. Het vermengen van culturen en staten is een recept voor de verzwakking en de ondergang van de culturen en staten. De mensen van Volkswagen hebben nu meer nood aan een sterke volkstaat die voor hen opkomt, dan voor gelijk welke multiculturele nepstaat zoals Europa.

De strijd is nationaal en sociaal!
De nationalistische strijd is een antikapitalistische strijd!
Het solidarisme is ons wapen!

1 opmerking:

J. zei

Zeer goed gezegd!