11 februari 2007

Europa of Vlaanderen?

De verschillende lidstaten van de Europese unie zijn als het ware aan het oplossen in de superstaat Europa. De stuwende krachten die de Europese integratie nastreven komen uit de financiële en economische sector. De bedoeling is één economische zone te maken die kan wedijveren met de Noord-Amerikaanse en de Aziatische handelszones. De Europese transnationale staatsstructuur wordt aan de bevolkingen van de lidstaten voorgesteld als een materiële verbetering en als een garantie op vrede. De bedoeling is een compact geheel aan vrije handelszone te vestigen, waar er onbeperkte vrijheid van verkeer, van handel, geld en mensenstromen in kunnen plaatsvinden.

De invoering van de Euro is hier één van de belangrijkste instrumenten voor de verwezenlijking van die eenheidsmarkt (eenheidsstaat). Deze supranationale staat moet echter gestut worden door een vorm van gelegaliseerde bovenmacht. Daarom moeten er commissarissen komen die de politieke verantwoordelijkheid dragen met daarbij een parlement die deze commissarissen moet controleren. De superstaat heeft instrumenten nodig die de hinderlijke barrières opruimt die door de oude nationale staten nog opgeworpen worden. Nationale taksen bijvoorbeeld, of quota die het vrije verkeer van geld en mensenstromen nog kunnen belemmeren. Het arsenaal aan wetten die nog niet allemaal synchroon zijn. Maar bovenal moet de lastige oude bovenbouw van de nationale staten nog verdwijnen, met name de politieke klasse, en bij uitbreiding de nationale politiek als geheel. De nationale politieke klasse kan in de ogen van de Europese conglomeraten maar één doel meer hebben, namelijk de overgang naar en het in standhouden van de Europese superstaat bewerkstelligen. Ook het doen aanvaarden door de verschillende volkeren dat de Europese staat een feit is behoord tot de opdracht van de plaatselijke politici. Maar bovenal zal de plaatselijke elite, het grootste deel van zijn eigen leden moeten overtuigen dat zij voortaan maar een secundaire rol zullen spelen in dit Europese verhaal. (Dit feit zal misschien een van de hefbomen blijken om de Vlaamse staat uit te roepen, maar daarover verder.)

Het einde van het Europese verhaal ligt bij de vorming van een heuse Europese staatsmacht met alle attributen van dien, inclusief een eigen leger. De supranationale belangen moeten kunnen verdedigd worden, ook met de wapens. Nationale staten zullen als zodanig niet meer bestaan, het zullen satellieten zijn van de Euromacht. Het spreekt vanzelf dat een volksnationalist de ontwikkeling van zulk een conglomeratenstaat niet kan en mag aanvaarden. De argumentatie dat we in de Europese staten toch allemaal een min of meer zelfde cultuurpatroon hebben kunnen we niet als een rechtvaardiging van de superstaat aanvaarden. Pleiten dat we toch allemaal door een Joods Christelijke beschavingspatroon zijn gevormd kan geen argument zijn om de eigen volkstaat op te geven. In het verleden is reeds gebleken dat een unificerend geloof of een gelijkschakelende ideologische doctrine (communisme) geen voldoende cement bied om volkeren bij elkaar te houden. Komt daar nog bij dat de Europese moloch niet tevreden zal zijn met een inperking van zijn invloedzone, neen de uitbreidingsdrift (of beter gezegd expansiedrift) zal de Unie steeds maar groter willen maken. We spreken hier namelijk over een uitbreiding van markten, en die zijn voor de op winst beluste Europese conglomeraten nooit groot genoeg. Het culturele aspect is voor hen van geen enkele betekenis. De wil om ook Turkije in de unie op te nemen is daar een sprekend voorbeeld van. Het zou een illusie zijn om te denken dat Turkije het eindstation van de uitbreiding zou betekenen. Het einde van de expansie zal eerder daar te situeren zijn waar de andere superego’s niet meer zullen tolereren dat er uitgebreid word, omdat we in hun invloedsferen dreigen terecht te komen. En met deze is ook het aspect vrede aan de orde, deze Europese staat garandeert de volkeren van Europa geen vrede. Ze kan misschien zorgen voor een inter-Europese vrede maar zal op termijn zeker aanleiding geven tot een botsing tussen de verschillende wereldregio’s. Daar Vlaanderen deel uitmaakt van één van deze wereldblokken, kan deze zeker niet neutraal zijn bij een botsing tussen de grote wereldregio’s. Dus het argument dat Europa vrede brengt voor de volkeren is geen argument gezien de bovenstaande feiten.

Ook het argument dat pleit voor de eenheidsmunt is op termijn een negatieve factor, de Europese volkeren zijn namelijk zo overgeleverd aan de volledige willekeur van een Europese Centrale Bank die niet de nationale belangen van de lidstaten voor ogen heeft maar alleen de belangen van de Eurostaat. Zelfs nu is het niet eens haalbaar om aan de voorwaarden te voldoen die het stabiliteitspact de verschillende lidstaten oplegt. Het zogenaamde stabiliteitspact dat de grens van de tekorten op 3% moest bevriezen werd reeds verschillende malen, door onder andere Duitsland, genegeerd en overschreden. Men is er nu van afgestapt om toch maar iedereen in de muntunie te houden. Dit kan alleen een voorbode zijn van een totale mislukking van het muntstelsel. België zou volgens de geldende overeenkomst, die bepaald dat een land maar 60% schuld van zijn BNP mag hebben, niet eens in de Euro mogen participeren vermits we op het moment van de toetreding nog boven de 100% zaten. Het is een feit dat verschillende lidstaten zeer uiteenlopende monetaire noden hebben, en dus deze instrumenten nu moeten ontberen. Het remt de lidstaten dan ook dat er één munt is en er geen mogelijkheden meer bestaan om monetaire technieken toe te passen die noodzakelijk kunnen zijn om de een of de andere lidstaat uit de moeilijkheden te helpen. Bij een komende massale economische crisis, in één of meerder lidstaten, zal het niet mogelijk zijn om een massale staatstussenkomst te doen vermits staten niet meer autonoom over hun monetaire instrumenten kunnen beschikken. Zelfs de uitvoer kan in de problemen geraken door een te hoge waarde van je eenheidsmunt tegenover de andere superstaten. Dit gebeurt nu al doordat de Dollar veel lager is dan de Euro. Een mooi voorbeeld van zulke toestand is Duitsland, dit land kampt al jaren met een werkeloosheidpercentage dat groter is dan tijdens de Weimar republiek. Toch is Duitsland monetair volledig verlamd De oplossing ligt dan maar besloten in het feit dat de sociale bescherming moet sneuvelen om toch maar de eenheidsmunt te kunnen behouden. Het heeft sociaal zweet gekost om tot de monetaire unie te komen, het zal bloed kosten om het daar te houden. De muntunie dient alleen maar bepaalde sectoren in de Unie en zal een erg omstreden en blokkerende factor blijken voor de verschillende lidstaten. Een onafhankelijk Vlaanderen zou dan ook best uit de muntunie stappen. Het Verenigd Koninkrijk geeft hier een mooi voorbeeld van lidmaatschap aan een economische unie zonder de monetaire unie erbij te nemen. Zeker zijn ook in de Verenigd Koninkrijk krachten aanwezig die belang hebben bij een Europese munt, maar hopelijk slaagt het Britse volk erin om niet in deze val te trappen.

Moeten wij Vlamingen dan volledig verzaken aan een vorm van Europese samenwerking? Neen, zeker niet, maar een economische samenwerking, ja zelf een economische integratie, is nog lang niet hetzelfde dan een interregionale staatsvorming. Wij Vlamingen moeten gebruik maken van het feit dat de Belgische staat zich opgelost heeft in de Europese constructie. Het ratificeren van de Europese grondwet door de verschillende gewesten houd de facto in dat de Belgische grondwet eigenlijk een nutteloos stuk papier is geworden. In onze ogen bestaat de Belgische grondwet niet eens meer. Het is wel zo dat de Europese grondwet de Belgische niet vervangt en opheft, maar de Europese wetten hebben voorrang van recht, dat wil zeggen dat de Europese wet de nationale wetten dicteert. Voor de vorm zeggen dat de nationale grondwetten van de lidstaten behouden blijven, terwijl er toch een overkoepelende Europese grondwet bestaat is meer dan dubieus. Op dit ogenblik spuit de Euro-elite nog volop mist en beweert men dat de grondwet niet echt een grondwet is maar louter een pact, een verdrag. Dit doet men duidelijk alleen maar omdat er verschillende landen zijn die van een grondwet niet willen weten, omdat dit feit juist bevestigt dat men een superstaat aan het uitbouwen is. Voor ons nationalisten bied deze toestand echter een buitenkans een opportuniteit om tot een onafhankelijke staat te komen. Door politieke en sociale druk te zetten op de Vlaamse kaste is het misschien mogelijk om hen te dwingen zich terug te trekken uit de Europese unie. Die mogelijkheid is ingeschreven in de Europese grondwet en is dus perfect legaal. Als de Vlaamse Gemeenschap het grondwettelijk Europese verdrag opzegt en Wallonië doet dit niet dan is er een breuk ontstaan in de sub-Belgische constructie. De Waalse en Brusselse regio zullen verbonden blijven met de Europese staat vermits zij waarschijnlijk het verdrag zullen nakomen, maar wij Vlamingen kunnen onafhankelijk worden. En Wallonië zal de Europese kaart trekken want ze heeft de financiële steun nodig van de Unie. De Vlaamse kaste die langzamerhand zal moeten inzien dat hun invloed en macht in een Europese staat zal herleid worden tot bijna niks kan een bondgenoot worden van het volk. Als deze kaste moet kiezen tussen zero macht in de Eurostaat of macht en invloed in een Vlaamse staat, dan is voor hen de Vlaamse optie misschien aantrekkelijker en voordeliger. En vroeg of laat zal de Vlaamse kaste tot het besef komen dat ze moet kiezen voor het eigen volk als ze als macht wil overleven.

Dus in feite kan de machtsoverdracht van de nationale elite naar de supranationale elite een hefboom zijn voor onafhankelijkheid, omdat het de tegenstellingen tussen machtsgroepen op de spits drijft. Voor de Belgicisten die nu steeds afkomen met het argument dat we de Walen financieel in de steek laten en we dus uit egoïsme handelen is er nu geen grond van argument meer. De Waalse regio die verbonden blijft met de Europese zal als achtergebleven regio volop kunnen profiteren van Europees geld. Wij Vlamingen zullen behoren tot de top drie van de economisch sterkste landen in de regio. Voor de Brusselse regio zullen we moeten onderhandelen, maar dit zal op internationaal niveau moeten gebeuren (gezien de multiculturele samenstelling van Brussel).

Dus kort samengevat:

Voor ons nationalisten is de breuk met de Eurostaat de stap naar de eigen staat.

Weg met de Verenigde Staten van Europa!

EUROPA BARST!

Geen opmerkingen: