14 juni 2007

Vlaams Belang en de noodzakelijke herbronning

Na de achteruitgang die het VB bij de laatste verkiezingen heeft geleden, een achteruitgang van 5% tegenover de resultaten van 2004, moet de partijleiding zich toch eens bezinnen over de oorzaken van die achteruitgang. Het VB moet zich daarbij vooral eens afvragen wie de partij is trouw gebleven en wat voor soort kiezers zich hebben afgekeerd van de partij. De verruiming van het VB wordt vaak afgedaan als de grote boosdoener en de oorzaak van het verlies aan steun voor de partij. Dit is juist, maar het is veeleer het profiel van die vernieuwers dat de oorzaak is en niet de verruiming op zich. De keuze voor een bepaalde soort van verruimer die de partij heeft vervoegd is natuurlijk voor een groot deel de verantwoordelijkheid van de partijleiding zelf. Het VB heeft inhoudelijk, wat betreft sociaaleconomische standpunten, resoluut gekozen voor een neoconservatieve opstelling, en die neoconservatieve opstelling noemt men in dit land gewoonweg ultraliberalisme.

De partij heeft jaren lang nagelaten om een degelijk sociaaleconomisch profiel voor de partij uit te stippelen, men dacht dat een uitgesproken standpunt over economie en de sociale spanningsvelden die daarmee verband houden de stemmengroei in gevaar zouden brengen. Dat was een kortzichtige houding. Toen het VB echter op zoek ging naar een economisch profiel, kozen ze voor een simpele oplossing. Men ging zich aanschurken bij het ideeëngoed van de Amerikaanse neocons. Louter en alleen omdat de Amerikaanse lobby in de partij, die marginaal was, kwam aandraven met een kant en klare economische visie. Zo kon men ook de nieuwelingen in de partij tevreden stellen, nieuwelingen die werden gerekruteerd uit de liberalistische stroming.

Dit ideeëngoed, dit neoconservatisme op zijn Amerikaans, is echter totaal niet compatibel met de sociale stromingen in dit land. Zelfs de ultraliberalen durven zich niet wagen aan een zo uitgesproken anarchistisch en wild marktkapitalisme. Voor veel stemmers was die neoconstrategie zelfs totaal onbegrijpelijk. Ook voor een massa leden van de partij en voor een stuk van het kader zijn het in feite onverteerbare standpunten. Toch werden ze de partij vanuit de VB-top opgedrongen.

Toen Dedecker op het toneel verscheen was er niet veel aan de hand, de leiding van het VB kon argumenteren dat de klassieke liberale familie in feite linkse standpunten verdedigde, en dus in feite een links beleid voerde. Dedecker behoorde tot die groep linkse beleidsmakers. Zo hield men het liberale gedeelte van de partijachterban aan boord van de partij. En die achterban had inderdaad niet te klagen, het VB nam als maar meer liberalistische, economische standpunten in. Tot op 10-6 de verkiezingen eraan kwamen. Het VB had niet willen zien dat er een geduchte concurrent was verschenen, een concurrent die vooral een extreemliberale invalshoek hanteert. De lijst Dedecker! Voor de liberalen in het VB was het duidelijk. Zij kozen massaal voor het echte blauw, zij kozen voor een ultraliberaal concept. Dat neocongedoe hadden ze toch nooit begrepen. En waren er niet te veel van die proleten lid van het VB? Waren die gewone mensen eigenlijk geen marginalen? Zelfs de top van de partij noemt haar eigen proletarische achterban een bende marginalen. Met andere woorden, de burgerij keerde de partij zonder blikken of blozen de rug toe. Deze liberalen, de aangroeiblokkers uit het recente verleden, hadden een nieuwe megafoon voor hun ongenoegen ontdekt. Wat de stemmenterugval waarschijnlijk heeft versterkt is het feit dat veel VB-stemmers het signaal hadden gekregen vanuit hun eigen partij dat het met Dedecker wel snor zat. Waren zij immers niet allemaal rechts en moest dat rechts zijn niet begrepen worden als liberaal? Moesten zij geen Forza Flandria vormen? Dat kreeg de VB-militant en potentiële stemmer te horen vanuit het Belanghoofdkwartier. Komt daar nog bij dat Dedecker zich voordoet als een volksmens die op zijn sloffen naar het verdriet van de mensen komt luisteren in elke café van Vlaanderen.

De conclusie is de volgende, de meer burgerlijke kiezer heeft nu zijn eigen klankbord in de figuur van Dedecker gevonden en heeft de partij verlaten. Het gewone volk is het VB trouw gebleven, ondanks de antisociale opstelling die de partij heeft gekozen om haar vroegere liberale kiezers te plezieren. Volgens ons is het nu zaak om een heroriëntering in het economische en sociale domein door te voeren. De LDD zal een steeds asocialer programma van uitsluiting en verarming van de werkende en gesalarieerde bevolking voorstaan. De regering zal hier voor een stuk zelf het voortouw in nemen. Als het VB met LDD en de regeringspartijen in concurrentie gaat wat betreft deze materie, dan zal de achterban van het volk (van het VB), vroeg of laat de partij links laten liggen. Links moet hier letterlijk begrepen worden. Strijden om de meest liberale partij te worden in concurrentie met Dedecker zal leiden tot een vernietiging van de partij. Je kunt gewoon niet winnen van het origineel. En de partijachterban zal zich rot schrikken als ze de gevolgen van de globalisering ook in de eigen sociale achtertuin zal beginnen voelen.

Volgens ons kan er echter een kentering teweeggebracht worden als de partijtop de moed heeft om een geheel eigen sociaal economisch programma te ontwikkelen. Een programma dat gebaseerd is op een solidaristische, antiglobalistische uitgangspunt. Een programma dat gebaseerd is op de kracht van het volk en op de kracht van een eigen volksstaat. Een volksprogramma dat de welvaart en de sociale status van Vlaanderen behoudt en zelf verstevigd. Niet de sociale afbraak is de motor van welvaart en volksvrede, maar het is integendeel het behoud en de uitbouw van het sociale harnas dat ons volk de welvaart zal garanderen. Niet neoconservatisme brengt ons tot een eigen staat, maar volkssolidarisme is de motor naar een onafhankelijk land. De Solidaristen reiken de hand naar diegenen die ook een sociale en economische heroriëntatie in het Vlaams Belang voorstaan. Wij roepen die Solidaristen die nog binnen de partij militeren op om krachtdadig hun stem te laten horen.

Ja, er is een verruiming van de partij nodig.
Ja, het is goed om de rangen te versterken.
De Solidaristen zijn daartoe bereidt.
Het zijn de natuurlijke bondgenoten.
De Solidaristische poot van de partij moet hersteld.
Zonder die sociale poot is de partij een zinkend schip.

Geen opmerkingen: