Wat VJW al vroeger had voorspeld is nu volop aan de gang bij het Vlaams Belang. Eerst waren het nog plaatselijke mandatarissen en leden die er de brui aan gaven en overliepen naar andere partijen, maar nu is er ook voor het eerst een parlementslid dat het aftrapt. De praktijk van verruiming die het Belang toegang moest geven tot nieuwe kiezers ontploft nu in het gezicht van de leiders van die partij. In plaats van een ideologische verdieping na te streven was het volgens de leiders gemakkelijker en lucratiever om te kijken of er geen politiek manipuleerbare handlangers van de straat konden worden opgeraapt.
De oude militanten, die al jaren hun botten hadden afgedraaid en die hondstrouw waren (en dat nog steeds zijn) aan het nationalistische ideeëngoed, werden door de partijbaronnen niet meer als sexy ervaren en moesten vervangen worden. Men ging kijken of men ook niet (zoals de andere partijen) een paar egotrippers met amusementswaarde kon strikken om de partij te verruimen (vermarkten is hier een beter woord).
Ze werden snel gevonden, een paar leuke meiden die het eerst als pin-up geprobeerd hadden leek de kopstukken van de partij wel iets. Een andere bron van vernieuwing was het aantrekken van een kopstuk uit de ondernemerswereld. (Dat staat altijd goed in de Brusselse salons.) Dat die ondernemingen steevast met een sisser afliepen en er dan enkele werknemers met hun botten op straat belanden … wie maalt er daar om?
Na nog her en der een vernieuwer van niet te bepalen herkomst en vage ideeën te hebben gestrikt, moest er een figuur uit de mediawereld worden aangetrokken, die de nieuwe Belangers en de nieuwe koers kon communiceren. Al deze nieuwe militanten kwamen natuurlijk niet naar de partij zonder dat er eerst over de vergoedingen en andere voordeeltjes werd gepraat. Men kon die nieuwelingen toch niet vragen om eerst een paar jaren gratis en voor niks te militeren in de volkspartij?
De verruimers vonden dat de partij wel een liberaler tintje kon gebruiken en dat kwam goed uit, want ook de partijtop zag een ultraliberale zwenking wel zitten. Alleen had de partijtop niet verwacht dat de liberalen, die nu al tot in de hoogste regionen van de partij waren geïnfiltreerd, nu ook zouden gaan eisen dat er een liberalere (vrijere) besluitvorming tot stand zou komen. Sommigen dromen zelfs van een vrije voorzittersverkiezing. De vernieuwers hadden en hebben nog niet goed door dat zulke gedachten een gruwel zijn voor de partijbazen.
Een trio uitbreiden tot een blaaskapel met een inspraakdeuntje, daar wil het trio niet aan beginnen. De top had gedacht dat ze die verruimers toch al genoeg betaalden, en ze dus gehoorzaam en gedwee de oekazen zouden opvolgen en uitvoeren die vanuit de Drievuldigheid opborrelen. De praktijk toont aan dat deze ballon niet opgaat.
De nieuwlichters willen meer dan alleen maar een parlementszetel. Als daarvoor het partijprogramma moet aangepast, dan moet dat maar! Nood breekt wet.
De partijtop wil ook wel meer dan een parlementzetel maar is zo verstandig om hun kiezers niet te veel ineens te bruuskeren. De tegenstelling tussen de groep carrièrejagers en diegenen die hun broodwinning te danken hebben aan het steeds maar herhalen van dezelfde reclameboodschap is nu uitgelopen op een breuk. Verstrepen is niet de laatste die van firma wil veranderen. Er zitten er nog velen, maar die zijn een beetje uitgekookter dan Verstrepen. Zij wachten op de resultaten van de verkiezingen en de rol die de Lijst Dedecker daarin zal spelen. Wij voorspellen dat de partijtop na een goed resultaat van de Lijst Dedecker verhoogt onder druk zal komen om het programma aan te passen aan de wensen van de multicul en de verzuchtingen van het grootkapitaal, zo niet zullen er nog het hazenpad kiezen. Er zullen steeds meer stukjes van de partij afbrokkelen, en de vakbondscel zou wel eens helemaal kunnen imploderen.
Kernwoord(en)
gedicht,
ideologie,
muziek,
nationaal-revolutionair
